තවම ජීවත් වන අවාසනාවන්ත ආදරයක ඇත්ත කතාවක් ... !

                                                                     පොත් මේසෙ දෙසට දඹුලු  ගල උඩ ඉඳන් කාමරය හරහා ගලා ගිය සෑම සුළං රොදක්ම මට එදා ඉඳන් ආශිර්වාදයක් වුණා .උසස් පෙළ ලියද්දි මට මගේ තාත්තා නැති වෙද්දි අම්මගෙයි මල්ලීගෙයි ඇස් වල බලාපොරොත්තුවක් කියලා දෙයක් තිබ්බානම් ඒ මං විතරයි .

                                                                                     විශ්ව විද්‍යලයකට යන්න ලොකු ආසවක් තිබුණත් මට කොළඹ ගිහින් ඉගෙන ගන්න තරම් සල්ලියක් තිබුණේ නෑ .ඒ වෙනකොට තමයි අම්මගෙ කනකර බඩු උගස් කරල මාව කොළඹට එව්වේ .මම ගොඩක් මහන්සි උණා උපාධියක් අරගෙන අම්මවයි මල්ලිවයි කොළඹ අරගෙන එන්න .මේ වෙනකොට මම කොළඹ කැම්පස් එකේ තුන්වෙනි වසර ශිෂ්‍යාවක් .මේ කාලෙදි තමයි මට මධුරංග සේනාධීරව හම්බ වෙන්නෙ  . එය වැඩ කළේ  කොළඹ ඔෆිස් එකක .නිතර නිතා කැම්පස් එක  ලගින් යන එනකොට තමයි  අපි දෙන්නව හම්බ වුණේ .නිතර නිතර හම්බ වුණු අපි එකි නෙකාව හඳුන ගත්තා .කතා බහ කළා.  මධුරංගයි මමයි මේ විදිහට කාලයක් මුනගැහෙනකොට මගේ කාල සටහනේ කොනක මධුරංගගෙ නමත් ලියවෙන්න පටන් ගත්තා .අපි දෙන්නා අතර ලොකු සම්බධයක් ඇති වෙන්න වැඩි කාලයක් ගියේ නෑ .කැම්පස් එකේ හැමෝම මේ ගැන නිතර දෙවේලෙ කතා බහ කරද්දි අපි දෙන්නා ඇත්තටම ආදරය කරන්න පටන් ගත්තා .ඇත්තටම මට , මධුරංගගෙයි මායි අතර ඇති වෙච්ච සම්බන්ධය ආදරයක් කියලා කියන්න පුළුවන් කමක් තිබුණා.

                                                                                                                           අපේ ගෙවල් වලට හොඳට සරුසාර කුඹුරු තියෙද්දි මල්ලි කුඹුරු වැඩට හුරු වුණා .මල්ලිගෙ දහඩිය මහන්සියෙන් වපුරපු අලුත් හාලෙ හාල් මිතක් ගෙනාපු දවසට මම හැමදාම මම මධුරංගට අලුත් හාලෙ බතක් උයාගෙන ගියා. නෙළුම් කොළේ බත්  කන්න මධුරංග හරිම ආසයි කියපු දවස් වලට මම පිල්ලෑවට තනියම ගිහින් නෙළුම් කොළ ගෙනල්ල බත් එකක් බැඳගෙන  ගියපු දවස් කොච්චර ඇත්දයි මට මෙපමනයැයි කීමට නුපුළුවන .ඒ දවස් වලට මම තනියම සන්තෝස වෙන්නත් ඇති .පමණක් දවස් වලට මධුරංගයි මමයි එකම බත් එක  කන්න පුරුදු උනා .  ඒ හැම මොහොතකම එයාගෙ අතින් බත් කටක් කවන හැම මොහොතකම එයාගේ ඇඟිලි තුඩුවලින් ආදරය මගේ හදවත පුරාවටාම කාන්ඳු වුණා .මේ වෙද්දි මගේ උපාධියත් අවසන් වෙන්නේ මධුරංගගෙයි මගෙයි ආදරය තව තවත් මට දැනෙන කාලෙක .උපාධිය අවසන් වුනත් එක්කම වගේ මධුරංගට මාව ඉක්මනටම මැරි කරන්න ඕනෙ වුණා . මධුරංගගෙ යල්ලුවො කීප දෙනෙකුත් මේ වෙනකොට මම අදුරගෙනයි හිටියෙ . ඒත් ඒ අය ටිකක් වෙනස් කියලා මට තේරුණා. මං ඒ ගැන මධුරංගට විටින් විටකිව්ව . මේ අතර තුර තමයි මධුරංග අපේ ගෙදර එන්නෙ .ඒ මගෙයි  එයගෙයි විවාහය ගැන කතාකත ගන්න .තාත්තා නැති මට දැන් කොළඹ ගොඩක් හුරු නිසා අම්මත් මේ කසාදෙට කමති උනා. මමත් ගොඩක් සංතෝස වුණත්  කාලෙක් ඉඳන් මධුරංගගේ වෙනස මට ප්‍රෙහේළිකාවක් වුණත් මම ගොදක් එයාට ආදරය කළා . එ නිසාම පත්වීම් ලැබෙන්න මාස කීපයක් තියෙද්දි මම අම්මවයි මල්ලිවයි දාල  කොළඹ පඳින්චියට එන්න වුනා .

                                                                                                                                            මධුරංගගේ මගෙයි පුංචි කුරුළු කුඩුව තිබුණෙ බොරලැස්ගමුවෙ . අපි ඒ තැන  ලස්සන තැනක් කරන්න ගොඩක් උතසහ ගත්තා .  මගේ පත්වීමුත් කල් ගිහින් තිබුන නිසා මධුරංග මට ඒ ගැන වද වෙන්න එපා කිව්වා .ඒ නිසා එයාගේ කීමට ඉහලින් යන්න මට ඕන කළේ නෑ .මම හැමදාම එයාට උදෙන්ම වැඩට යන්න හැමදේම ලැස්ති කරලා දුන්නේ හරිම ආදරෙන් .ඇත්තටම මධුරංග මට වැඩිය ගොදක් උස කෙනෙක් . ඒ නිසාම සමහර දවස් වලට පුංචි බන්කුවක් උඩට නැගලා එයාගෙ ටයි එක හදන්න ආස කළා .එතකොට මගේ නළල ඉඹලා එයා හිමීට ගෙදරින් යන්න යනවා .

                                     අපි කසාද බැඳලා ටිකකාලයක් යද්දි මධුරංගගෙ වෙනස ගොඩක් දැනෙන්න පටන් ගත්ත . ගෙදර එන්න පරක්කු වුනා . නොදන්න දුරකථන කෝල්සෙන්න ගත්තා . ඒවා ගොදාක් කෙල්ලන්ගෙ ඒව කියල මට තෙරුනේ එයට හොරෙන් මම එන කෝල්ස් වලට කතා කළාම .එයා කිව්ව ඒවා ඔෆිස් එකේ ඒව කියල .මම හිත හදා ගත්තා .තාත්තෙක් අම්මෙක් නැතිමට  ජීවිතය වරදිනතැනට  වැඩ සිද්ද නොවෙන්න මම ගොඩක් උත්සහ කලා .මේ විදිහට කාලයක් යද්දි මධුරංග බොන්න පුරුදු වෙලා හිටියා . එයාගෙ යාලුවො නිතරම ගෙදෙට්ටත් එන්න පටන් ගත්තා . ඒ වෙනකොත අපේ පුංචි කුරුළු කූඩුවත් බේබද්දන්ගෙ පාරාදීසයක් වෙන්න ගත්තා . මම පමනක් වෙලාවට කෑ ගැහුවා .බැන්නා . එක දවසකෙය ආදරෙන් ඉඹගත්තු කම්මුලට ගැහුවා . මගේ හදවත කෑලි කෑලි වලට  ඉරාගෙන යනවා වගේ මට දැණුනා . මට කරන්න දෙයක් තිබුණේ නෑ .අම්මගෙයි මල්ලිගෙයි ලගට මට යන්න පුළුවන් කමකුත් නෑ .මම මේ දේවල් ඉවසන්න පුරුදු උණා . ගෙදර ඉදන්ම බොන්න පතන් ගනිද්දි  මම කඩල තම්බ තම්බ මාවත් උන් ඔක්කොම එකතු වෙලා බයිට් එකට ගන්නකන් ඇහැරිලා හිටියා  .සමහරක් වෙලාවල් වලට එතන හිටපු පමනක් එවුන් මන් දිහා බැලුවෙ  අලුත බැදපු මස් කෑල්ල්ක් දිහා බලනවා වගේ .මේ  කාලේ වෙනකොට තමයි මගේ ජීවිතේ මූසලම කතාව පටන් ගන්නෙ .

           මම දවසක් ගෙදර ගිහින් එන්න කියලා ගියේ මේ හැම දේකින්ම ටිකක් අයින් වෙලා ඉන්න බලාගෙන .ඒත් මම කවදාවත් මේ කිසිම දෙයක් අම්මටවත් මල්ලිටවත් කියන්න ඕනෙ වුණේ නැ . ඇයි මම එයාලගෙ සතුට උදුර ගන්නේ .මම එදා අපහු ගෙදර එනකොට ගේ හමතැමනම ලයිට් දාල තිබ්බා .වාහනකුත් තිබ්බ නිසා අදත් මධුරංග සුපුරුදු විදිහටම ඇතුලේ ඉන්න බව මම  දැනගතතා .ගමේ  ඉඳන් එනකොට අරං ආපු සතුට පාර අයිනකට විසී කරලා මම ගෙට එනකොට වෙනදට ඇහෙන කිසිම සද්දයක් තිබ්බේ නෑ .මම බය වුණා . ගේ පුරාම ගිල ගත්තු මහ මූසල නිහඩ කමක් තිබ්බා  .ඒ  මූසල නිහඩකම ඇතුලෙන් කෙල්ලෙක්ගෙ කට හඬක් ඇහුණා .මම කාමරේට දිව්වා .එතකොත මම දැක්ක දේ කියන්න මට තේරෙනෙ නෑ .මදුරංගයි එයාගේ යාළුවොයි  .............. ? මට මාව කෑලි කෑලි වලට ඉරලා දාන්න හිතුණා.මගේ දෙපතුල ඉඳන් ආපු වේදනාවක් මටක් හයියෙන් කෑ ගහන්න හත්තා .

                                                            අවුරුදු ගාණක් ආදරය කරපු මධුරංග හැමදාම යාලුවො එක්ක බොන්න පුරුදු වුනා .පමණක් දවස් වලට ඒ හැමදෙම  අතරේ මට බනින්න වුණා. මම වැඩ කාරයෙක් ගනට වැටුණා.  යාලුවො ගිය ගමන් මට ගහන්න පටන් ගත්තා . පමණක් වෙලාවල් වලට කරපු දේවල් කියන මට පුළුවන් කමක් නෑ .සම්හර දවස් වලට එයාගේ අත් පාරවල් වලින් මගේ මුළු ඇගම වැහිලා ගියා .වතුර ටිකක්වත් බොන්න පන නැති වෙනකන් මට ගහපු දවස් ඕන තරම් තියෙන්න ඇති .මන් ඉස්සරහ එක එක ගෑණු එක්ක  රති සුවය වින්දා .තනියම නෙමෙයි . යාළුවොත් එක්කත් . මට මේ වෙනකොට වහ ටිකක් කාල මැරෙන්න හිතුනත් අන්තිමට මගේ මල්ලිවයි අම්මවයි මතක් වෙන්න ගන කොට .... ?හ්ම්ම්ම්ම්ම්ම් ....මම මේ වෙනකොට තමා දැන ගත්තෙ මධුරංගට කලින් කසාද තුනක් තිබුණා කියලා. ඒ කියන්නේ  මම එයාගෙ හතරවෙනි කසාද ගෑනි උණා . මේ දේවල් ගැනාහනකොට දකිනකොට මගේ ඇස් වලින් කෑලි වල්ට කුඩුවෙච්ච කඳුලු ඕන තරම් මේ ගෙදර බිත්ති වලට කාන්දු වෙන්න ඇති .මේ කොට්ට වලට කාන්දු වෙන්න ඇති .

               එදා වෙනදා වගේම මධුරංගයි යළුවොයි බොන්න පටන් ගත්තා .මං වේදනාව ඉවසන්න බැරි තැන එයාලට ඕන හැමදේම හදල තියලා නින්දට ගියා .ඒත් මේ දේ වෙන්න ඕනෙනම් පැය දෙකක් ගත වෙන්න ඇති .මගේඅ ඇග පුරාම කවුදෝ අත ගානවා වගේ මට දැණුනා .මම බය වෙච්ච පාර මම කෑ ගැහුවා .එතකොටත් මධුරංගයි එයාගෙ යලුවොයො මගේ ඇඳ උඩට වෙල ඉන්නවා දැක්කා ,මම  දැගලුවා .කෑ ගැහුවා .තුන්දෙනාම මාව හයියෙන් පොර බදද්දි මම එකෙක්ට කමුලට ගැහුවා .ඊට පස්සෙ වෙච්ච දේවල් වලින් මට මතක මගේ ඇග පණ නැති වෙනකම් මධුරංග මට ගාහුවා කිය්න එක විතරයි .

                                                                                                                 මගේ ඇග පුරාම උන් තුන්දෙනාම රති සුව විඳලා තිබ්බා. උන්ගෙ අරක්කු සිගරට් වලින් මාව හෝදලා තිබ්බා.ඒ වෙනකොටත් මම උන් එක්ක පැයක් එකහමාරක් පොර බදල තිබුණා .මට මගේ ඇගේ පණ කියල දෙයක් තිබ්බනම් ඒ තිබුණෙ හුස්ම ගන්න විතරයි . හැබැයි මේ හැම දේත් එක්කම මන් ගොඩාක් ආදරය කරපු , ආදරෙන් බත් කවපු , මධුරංගත් මාව විනාස කරලා තිබ්බා. මේ හැම දේම කරලා මාව පන පිටින් තියනෙ නැතුව ඒ විදිහට මට කරපු එක ගන මම සංතෝස වෙනවා . මගෙන් ගන්න ඕනෙ හැම දේම අරගෙන උන් තුන්දෙනා මාව මධුරංගගේ කමිසාකින්ම මාව කාමරේ ෆෑන් එකේ එල්ලා ගිහින් තිබ්බා .මම මධුරංග කිය කියා කතා කරද්දි එයා ෆෑන් එකත් ඔන් කරගෙනම ගෙදරින් ගිහින් තිබ්බා . මම දවස් දෙකක් මධුරංග දැන් එයි කිය කියා ෆෑන් එකේ එල්ලිලා පණ ඇද්දා . ඒත් එයා ආවේ නෑ .මිනිස්සු වගයක් ඇවිත් මාව දවස් දෙකකට පස්සෙ බිමට ගනිද්දි තමයි මම මගේ අන්තිම හුස්ම පුංචි කුරුළු කූඩුව ඇතුලෙ අතෑරලා දාල යන්න ගියේ .ඒත් ඒ ගෙදර ආදටත් මගේ හුස්ම තියෙනවා .මගේ විලාපය දෝන්කාර දෙනවා .අදටත් මාව  දූෂණය කරලා එල්ලල ගියපු කාමරේ ඇඳ උඩ මගේ කඳුළු තාම පණ අදි නවා . තාමත් ඒ කඳුළු වල තෙත ගතිය ගේ පුරාම තියෙනවා .ඒත් මධුරංග කවදාවත් තාම ආවෙ නෑ .

( මෙම කථාව අහම්බෙන් මා හට දැනගන්නට  ලැබුණු සත්‍ය කථාවකි . නමුත් මෙහි එන නම් ගම් සත්‍ය ඒවා නොවන බව කිව යුතුය . )

යලි පැමිණීම

කලක්
මා සිත පෙලූ

මා නෙත් පෙලූ


 ඈ


මා ලියූ
කවි පෙළ මතම
ලියා ඇත එක පෙළක්
වචන තුනකින් .... !


තව ගොඩක් ඉඩ ඇත
තෙල් බැම්මෙ කෙලවරට
තවත් ලීමට ඉඩ නැත
මගේ සිත පිරී ඇත .... !

සියලු තැන් නිහඬය

නිහඬය

සියලු තැන් නිහඬය

මෘදු සුළං පහරක හීන් ස්වරයක්

සැණින් බිඳලීය සියලු දෙය .........

ටිකෙන් ටික ටිකෙන් ටික

මෘදු ස්වරය දැවටිගත්

හීන් පිණි බිඳු

එකින් එක වැළඳගති

රෑ කුමුදු පෙති තුඩග ......

සීතලට ඇඹරෙන

ගැටිසි මල් තුඩු

එකින් එක තුරුලුවෙයි

වසුදරා තුරුලට

මා නොදුටුවෙමි

සිහිල් සමිර පොදි සමග ආ

අතහැරුණු තුෂර බිඳු

අවසර නොගෙන මාගේ

කවුළුව තුලින් රිංගා

වැළඳගති මාගේ වම් උරහිස ..........

එකින් එක

හදවත දිගේ කාන්දු වූ

ලතෙත් සීතල

දෙපතුල දක්වාම ලැගුම් ගත්තේය

මා හට කිරීමට කිසිවක් නොමැත.

පොරවනය අතහැර

විඳගතිමි ඒ සීතල ..........

පැමිණිල්ල...... !

සිත

අතහැරී ගොස් අතරමග.

ගියෙමි නැවතත්

ඒ වැටුණු මාවත දිගටම .

නමුත් කවුරු හෝ

සිත අහුලගෙන .........

ගියෙමි දමන්නට පැමිණිල්ල

සියල්ලට පෙරාතුව

යමක් වෙන්නට.........

නමුත් ;

මා නගින්නට පෙරාතුව විත්තියට

විත්තියට නැග උන්නු

අතහැරුණු මගේ සිත

ලියා ඇත පැමිණිල්ල

මට විරුද්දව......... !

එදත් අද වගේ දවසක්........ ! (6 වන කොටස ) .

හදවතෙහි ස්වර නිහඩය .හදවත ගැහෙන රිදමය තනුවෙන් ඈත් වී ගැයෙයි . මා දරා සිටි මේ මුළු ලෝකයම මා අනිකර දමා තනියෙන් හුස්ම ගන්නාක් සේ මට දැනෙයි . ඈ හට කුමක් සිදුවි ඇත්ද.... ?මා සිත මාගෙන්ම ප්‍රශ්න කරයි .එදින වේලාසන පාසල ඇරුණමුත් මා ගෙදර එනවිට වෙනදාටත් වඩා ප්‍රමද වි තිබුණි .ඒ මා බොහෝදුර පයින් ඇවිද සිටි නිසා බව තේරුම් ගියේ ගෙදර පැමිණ වේලාව බැලූ පසුවය .

බලාපොරොත්ත් උව මා ජිවත් කරවයි .හිස ලූ ලූ අත මනස වෙහෙසූ මා සිතිවිලි වලින් පීඩිතව සිටියේය .මා වෙනදාට වඩා ඉක්මනින් මා නින්දට වැටුනමුත් නින්ද අහලකටවත් නොආවේය .දැන් මා අදරය කෙරූ අන්ධකාරය මා ඇසි පියන් යට හොල්මන් කරයි .රෑ පුරා නිදි වැරූ මා එලිවනතුරුත් ඈගේ චායාව සමගින් දොඩමළු වූයේය .තවමත් ඈවත් නොදත් ආදර බැඳීමක් මා ඇය කෙරෙහි ඇති කර ගත්තේ කෙසේද ...... ?ඇය විසින් මා අසරණ කර ඇතැයි විටෙක මම ඇයට ශාප කළෙමි .

එදින මා සිත පෙළු මුලු වේදනාවම වචන තුල සිර කර තැබිමට උත්සහ කළේය .නමුත් මා ඒ ලියූ සියලු දේ කෑලි කෑලි වන තෙක් ඉරා දැමීය .වෙනදා වේගයෙන් අවදි වූ උදෑසන තවමත් ප්‍රමාදය . මා හැකි තරම් උදෑසන ගෙදරින් පිටත් විය .හදවතේ දෝංකාරය ගතද වෙව්ලවමින් නැගෙන්නා සේ මට දැනෙයි .

පාන්දර 5 පමණ විය .මධ්‍යහන තුල ඝෝෂාවෙන් තෙරපෙන මුලු නගරයම එකම නිහඩ අන්ධකාරයක ගිලී ගොසින්ය .උදෑසන දුර බැහැර යන වුන් ඒ මේ අත දුවයි .මා පමණක් බස් නැවතුම අසල රැඳී සිටියි .නගරය අභිබවා නැගි සිටි ඔරලෝසු කනුව විටින් විට නාද වන්නේ මතක ඇති කලෙක් ගමන් නොකෙරුණු ඔරලෝසු කටු පහලට හෙලා ගනිමිනි .

තව සුළු මොහොතකින් නගරය තුල වූ නිහඩ බව පුපුරා යනු ඇත .මා බලා පොරොත්තුව තවමත් එසේමය .වළා කුලු වේදනාවෙන් තෙරපෙනු මට පෙනෙයි . තවමත් ඇයගේ රූප මායාවක් හෝ නොමැත .ඇය දැන් ආ යුතුය .නගරයම දෝන්ල්කාර දෙයි . සැම තැනම මිනිසුන්ගෙන් වැසී ගොසිනි .ඒ අතර ඇය සැඟවි ඇත්ද .... ? මා නොදනිමි .ඇය තවමත් නොමැත .විටෙක මා ඒ සෙනග අතරින් සුදු ගවුමක් දුටු විට ඒ හා හඹා ගියේය . නමුත් ඇය හමුවූයේ නැත .

මා සිත තුල තිබූ සියල්ල හිස්ව ගොසිනි .තවදුරටත් ඇය නො එනු ඇත . සියල්ල අතහැර දමා අසල වූ බස් රථයට ගොඩවිය .මා දුටුවේ මා පෙර දිනක වාඩි වී ගිය ආසනය හිව තිබූ බව පමණකි .ඇය තවත් මා සොයා නො එනු ඇති .එයින් තොර වෙනයම් පිළිතුරක් මා ළඟ නොමැත ...............